بيداد
اي خوش اندام، كـه مــرا از قفس آزاد كـــنـــند
بــوصــال گـــل و سير چـــــمنم شاد كنند
يكــــره اي بــــاد، بمرغان شباهنگ بگـــــوي
كه چون من بسته پري را، بسحر ياد كنند
چه كنم نـــــالـــه كـــه صـــياد دغل را، خوشتر
هرچه مرغان قفس، نـــالــــه و فرياد كنند
بسكه مــــانـــدم بــــخموشي، شدم از جان بيزار كـــي رسد مــــژده كزيـن محبسم آزاد كنند
دل مـــــنه بـــرستم آبــــاد ، كـــه ويران گـــردد
كنندهر عمارت كه درين مرحله، بنياد كنند
داد كـــن داد، كــه يكبــــار خــــــرابست خراب
خـــانــه ئي را كــــه بصد مظلمه، آباد كنند
كـــاخ بيـــداد و ستم
ديـــر نـــمانــــد آبــــــاد
و گــــرش بــام و در، از آهن و پولاد كنند
اي خوش آن را ستروان، كزپي انصاف،(اديب) رو بـــــه ســر منزل دلــــها، زره داد كنند