|
|
به ياد ايران باش
در سال 1372 براي آگاهي دادن و تشويق همميهنان خارج از كشور و به منظور
حفظ اصالت هاي ملي و قومي اين قصيده سروده شد و در اروپا و امريكا انتشار
يافت.
اي آنـكه رفتی از ايـران به ياد ايران باش
بـه يـادِ كـشور ديـريــنه سـالِِ سـاسـان باش گــرت جــلاي وطــن از در ضرورت بود ممان هماره به
غربت بـه سانِِِ مـهمان باش
خجستـه
میهـــن مـــــــــا بُنگهِ اصالتهاست اصیل وار،
هـــــــوادارِ اصـل وبنیان باش بــه هـر كجا كه نشاني ز بــرتــري يــابـي
زبـهر بــوم و بــر خــويش طالـــبِ آن باش بــسي مپاي، به هر باغ و هر چــمن گذري بــيا و بـلـبل
خـوشـگوي ايـن گلــستان باش
حـــريم حــــرمـت مــلـيّت و اصــالــت را
زدســـتبردِ هـــوســكامــگــي نگــهبان باش
زهركجـا هنر و علم و حـكــمت انـــدوزي
بــيا و مــعرفـــت آموز ايـــن دبســتان باش زمــهر هـموطنان هــيچگه مـــبُر پـــيونــد
دريــن زمــينه وفــادار عــهد و پيــمان باش
ســـتوده ســــنّـت و آيـــين بـــاســـتانـي را
عـزيـز دار و گــرايـنده از دل و جــان باش
زديــــربــــاز، نــياكـانت اهــل دين بـودنـد
تو نيز مؤمن و مخلص به دين و ايمان باش
بــه زادگـــان خــــود آداب مــــيهني آمـــوز
وگـــرنـه شــاهــد بـــيگانـگي دراينان باش! بـــكوش تــا به زبانِِ دري
ســخن گــوينــد
به جان مشوّقشان با دلــيل و بــرهــان باش
بــهســوي ميهــن خــود، فــكر بازگشتن را
به مغزشان چو نـشاندي زكرده شـادان باش!
مَـهِـِـل كــه صَـبغة فــرهنگِ خارجي گيرند
دريــن مــجاهــده كـوشا به قدر امكان باش! بـه شعـر پـارسي و خط و نقش و موسيقي؛ عــلاقه در
دلــشان بــشكفان و خـنـدان باش بـه بيهــوّيـتي آخــــر مــــده گـــريبــان را
ازيــن مـــسير حــقـارت كــشيده دامان باش
زشــعر نـــغـز دري هــر كـجا گلـي رويـيد
بـه پــاي آن گــل بــويا هـــزار دسـتان باش زبــان پـــارسي از بــهـر مـاست گـنج مراد
بــه پــاسـداري آن ســـرفـــرازِ دوران باش
وظــيفه نــــيك شـنـاسـاندن است ايـران را
تـو شـهره پـورِ وظـيفتشـناسِِ ايــران باش
بـــه دســتگــيري هــم مــيـهانـان حـاجـتمند
بــه هــر كجا كه روي پاي بندِ احـسان باش
دريـــغ بـــاد كـــه ايـــرانــي اجــنبي گــردد
تو بر كنار ازين ننگ، محض عـنوان باش تهيشدن زاصالت«اديب»،عارضهاي
ست كه ساري است، خدا را به فكر درمان باش
|
|