فرار مغزها‌ !

 

اي مــرغ كـــز آشـــيان پــريـدي               آيــا بــه كــجا قـــرار جــستي؟

غُـربت زچـه بـهر خود خـريـدي               بر گو چه در آن ديار جــستي؟

***

چــون زاده شــدي زبـــطن مــادر         در تــخم وي آرمــــيده بـــودي

زيـــر پـــرِ گـــرم مـــام، يــكـسر           از بيـضه بـرون چميده بــودي

***

يكـچـند بــــه زيـــر بال گـرمـش           بــالــيـدي و جـنـبشي نـــمودي

پــس كـم كـمك از كـنارِ نـرمَـش           جــنبـيدي و راه بــر گـــشودي

***

بـــس دانـــه نـــهاد در دهـــانــت            آن مــــادر مـــهربان دلــــسوز!

كـــرد از هـمه گون خطر نـهانت           كـــو پاس تـو داشـتي شــبانروز

***

پــس جــوجه، نمانده، مرغ گشتي           داراي تـــوان، زبــهـر پــرواز

يـــكـند زهــــر طــرف گـــذشتي           پــروازكــنان به رغــبت و ناز

***

هـــر چــند گـــهي زبـــيم صــياد           لــرزان بـــه درون لانه بودي!

گــخـگاه زپـــاره ســـنگ بـــيـداد          تــرســـنده در آشــيانـه بــودي!

***

امـــا بــه هـــواي مــادر خـويـش           و آن لطف و صـفاي بـوستانها

كــم‌كــم زدلـــت بـرفـت تـشويـش          كـــردي هـمـه ســيرِ آســمان‌ها

***

نــــاگـــه هـــــوش ديـــار ديــگر          كـردي و بـه غربت اوفــتادي!

لگــسسته زخــانـــمان و مــــــادر          كـــاشـــانه و لانــه وانـــهادي!

***

شـــد لانـــه خـــراب در غــيابت           او چـــشم بـــه راهِ بـازسـازي!

غـــربت بـــريـفت ون ســــرايت          لــيك از تـو نكرد د لـنوازي!

***

بـــيگانــه شـــكار كــردت آنــجا           جـــاي تو به گـوشة قفــس داد!

هـــر چـــند ز آب و دانـه تــــنها           بــنواخت تـرا و دســترس داد!

***

لــيكن تـو در آن قفس به خواري          غمناك شدي و غرق افـسوس!

در غــربــت وبــــند، آه و زاري           هر روز به‌چهره‌ات زند بوس!

***

تــرســم كــه در آن قــفس بميري           و آن لاشه است اوفتد به جايي!

در شــهر غــريـــب جـاي گـيري           در ســـطلِ زبـــالة غـــذايـــي!

***

ايـــن اســت مـــثال نـــوجــوانان           از مــــردم عـــام يــا هــنرمند!

كــز خــانه ســرودِ يـأس جـوانان           بـــرتـافــته روي و محوِ ترفند!

***

رفــتـند  بـــه  كــشور  اجــانــب           بــــدرود نــموده بـوم و بـر را!

پـــوشـــيده دو چـشم از جــوانـب           بـــگــزيـده طريقــتي دگــر را!

***

گــر خــود ز هــنر نـه بـار بستند         تـــن داده بـهفـقر و پــستيِ كار1

ور علــم و عـــمل بـه كـار بستند          گــشتند وظــيفه خــوارِ اَغــيار

***

دارنـــدة مــغزهــاي پـــرشــــور           از مــيهن خـود چـرا گـريزنـد؟

در كــــيـسة نــــِحـلة2 زر و زور           سرمايـة عــمر از چـه ريـزنـد؟

***

اي واي بــه كــشوري كـه آنجاي             كـــار آمـــدگان فــرار جــويند!

در خــدمــت اجـنبي صــف آراي           بي خوف و رجا قـرار جـويند!

***

ايـــن اجــنبـيان بــگو كـيـانـــند؟             آنــــان كــه بـه ما سـتم نمودند!

بــــر مــا ســبب بـــسي زيـانـــند           مـــا را قــد راست خـم نمودند!

***

افــسوس كــه كـشوري چو ايران           گــرديـده چنين خراب و درهم!

كــز وي هـــمه بــرتري‌پـــذيران            كــوچــند، ســبق گـرفـته برهم!

***

مـسؤول چــنين گـريزها كيست؟             رفـتار حكومت است بي‌شـك!

هـمواره محـيط نـاخـويش زيست            با وضع حكومت است هم‌تك!3

***

تــا وضــع حكـومت است ناجور             تــا شــيوة دولــت است نـايـاب

هـــر نــادره افـــتد از وطــن دور            و آن كــو نفــتاد افـــتد از تـاب

***

بــا ايــن هــمه كي رواست رفتن              از نـــزد عـــزيزْ مـــامِ بـــيمار

در وضــع چــنين خطاست رفتن              واهــشتــنِ مـــام، بـي‌پـــرستار

 



1. پستي كار = مقصود كار پست است

2. نِحله = قوم - عشيره - جمع

3. همقدم = همگام در تندروي