قطعه

 

بــود يـكي مـالـدار: شُـهـره بـه شـهـري                در پـي اَعــمال خــير، شــائـق و بـي تـاب

از هـمه اعــمال خـواجه ب-ود يكي نيز               ســاخــتن  خــانه  بــا  وســايل  و اســباب

و آن همه بــنهاده بــي اجـــاره بـــهـايي               در كــف بــي‌خــانــمان جــماعــت احـباب

روزي از ايـ-ـام رفتــمـش بـه عـــيادتِ               چون شده بود از گزند، بي‌خور وبي‌خواب

ديـــدمــش افـــــتاده در وثـــاقِ مــحــقّـر               گــوشــة يــك خــانــة نــامناسب و نـاباب

گفتم از آن خـانه‌هاي سـاختة خــويـــش               مي نــكــني اخــتيار بــهر چـه يك بـاب؟

گــفـت چـه پـــاسـخ دهـم مگر نـشنيدي

«كوزه‌گرازكـوزة شـكسته خـورد آب»