|
به شهريارآخرين فرزند دلبندم
اي «شــهريار» كـــايتِ آرامـــــش مـــني
هــم راحـــت روانــي و هــم پـارة تني
در جاي جاي خـاطر مـن بـا شـدت حضور
خـالي نمـانده بيتو درين جاي، روزني
بـگرفـته است مــر تو خوش جاي، در دلم
چون گوهري ثمين كه به تابنده مخزني
بــاشـي يكي دو روز، گَـرَم غـائب از نـظر
آشـفته خـاطـرم كــه جـگر گــوشة مني
هم هـوشـمند و زيــرك و هـــم با مــحبـتي
هــم دو ســتار دانـش و هـم اگه از فني
در كار خـويش قــادر و كـوشــنده و دقــيق
بــا عـــزم و بـــا ارادة محكم چو آهني
برخورد تـوست با همه هـمراه خوي خوش
در خورد احترام به هر كوي و برزني
از خـشم و كـين و مـظلمه يـكباره بـركـنار
وز حـقد و كـيد و مـفسده برچيده دامني
پاكـيزه و تـميز و خـردورز و خـوشلـباس
پـابند كــيش
و ســنت و آداب ميهني
چـون بـا خـداي باشـي و مـحوِ رضاي حـق
هــشـدار كــز
گــزند بــليّات
ايـمني
در پــايــگاه حــسنِ عــمـل اســتوار بـــاش
كـــاندر نــاهِ خــالــق يـــكــتاي ذوالــــمـَني
|