|
از طبع روان آقاي «كيوان معاني» تقديم به جناب استاد اديب برومند «فضيلت سخن» كسي را توان گفت مرد ســخن
كه از خلق گويد نه از خـــــويشتن بريده زبان به از آن يـــــاوه گو
كه در خود ستايي گشايد دهــــــــن ***
خردمند هرگز نگويد از خويش
كز آن گفته گردد دل خـويش ريش گر آب سخن هست مـاندد نـوش
بـــود خــــودستايي هــــــمانند نيش ***
دريغا كه اغلب ســـخن گستران
اديبان، نويسندگان، شـــــــــاعران
به اغراق گــويند از خــــويشتن
نبينند جز خويش
را در جـــــــهان ***
نميگفت سعدي گر از خــــويشتن
كه كس را سخن نيست در حد من
مقامش بسي بيش بد ز آنچه هست
كزين گفته كـــم گشت وزن سـخن ***
بــــــود دانشي مرد روشن ضــمير
بهر مجمعي همچو مــــــــهر منير
چه حاجت كه خود را ستايد كه من
بــه دنياي دانش نــــــــــدارم نظير ***
بتر ز آن بود كو بــــــه هر انجمن
بــــــــه جز در تملّق نگويد سخن
زيان را گشايد به مـــــــدح خسان
نهد نــــــــام بلبل به زاغ و زغـن ***
به نزديك من مدح آنكس سزاست
كه در خدمت خلق برپاي خاست
كسي كــــــو سخن وقف ملّت نمود
«اديب بــــــرومند ملّي گراست» ***
به شكرانة آنكه دادش خــــــــــدا
كلامي فصيح و بياني رســــــــا
به شعر اندش ملّتش را ســـــــتود
نگرديد از راه ملّت جــــــــــــدا ***
سزد گر كه ايــــــــران كند افتخار
كه دارد چو او شاعـــري نامدار
مـــرا نيز جــــــــز اين نباشد اميد
كـــه در راه ملّت بــــود استوار
|